ಪುಟ್ಟಿಯ ಕೋಟು
- ಸುಧಾ ಜಿ (ನನ್ನದೇ ಕಥೆ)
ಪುಟ್ಟಿಗೆಂದು ಅಪ್ಪನೊಂದು
ಕೋಟು ತಂದರು
ಅದನು ನೋಡುತಲೇ ಪುಟ್ಟಿ
ಖುಷಿಯ ಪಟ್ಟಳು.
ಶಾಲೆಗೊಂದು ದಿನ ಕೋಟು
ಧರಿಸಿ ಹೋದಳು
ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅದನು ಕಂಡು
ಭೇಷ್ ಎಂದರು.
ಪುಟ್ಟಿಗೋ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ
ಬಂಧ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಅವಳು ಎಲ್ಲೊ ಕೋಟು ಅಲ್ಲೆ
ಜೊತೆಗೆ ಉಳಿಯಿತು.
ಆಟ ಆಡುವಾಗಲವಳು
ತೆಗೆಯಲೊಲ್ಲಳು
ಮಲಗುವಾಗ ಕೂಡ ಕೋಟ
ಬಿಚ್ಚಲೊಲ್ಲಳು.
ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ತೆಗೆದು
ಧರಿಸಿ ಬಿಡುವಳು
ಯಾವ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದರೂ
ಕೋಟ ಹಾಕ್ವಳು
ಒಗೆಯಲೆಂದು ಅಮ್ಮ ಅದನು
ಕೊಂಡು ಹೋದರೆ
ಅತ್ತು ಕರೆದು ಸಣ್ಣ ಮುತ್ತು
ಸುರಿಸಿ ಬಿಡುವಳು.
ಹಳೇದಾಯ್ತು, ಬಣ್ಣ ಹೋಯ್ತು
ಕೇಳಲೊಲ್ಲಳು
ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತೂತು ಬಿತ್ತು
ತೆಗೆಯಲೊಲ್ಲಳು.
ಬೈದು ಅಮ್ಮ ಹೆದರಿಸಿದರು
ಬಗ್ಗಲೊಲ್ಲಳು
ಆಮಿಷ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಅವಳು
ಸಿಕ್ಕಲೊಲ್ಲಳು.
ಹೊಸ ಕೋಟು ಕೊಡುವೆನೆಂದ್ರು
ಜಗ್ಗಲೊಲ್ಲಳು
ಗೊಂಬೆ ಕೊಡುವೆನೆಂದ್ರು
ಅವಳು ಒಪ್ಪಲೊಲ್ಲಳು.
ಮೈಸೂರ್ಪಾಕ್ ಕೊಡುವೆನೆಂದ್ರೆ
ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು
ಎರಡೇ ನಿಮಿಷ, ಮತ್ತೆ ತಾನು
ಕೊಡೆನು ಎಂದಳು.
ಕಿತ್ತುಕೊಳಲು ಅಳುವಳಲ್ಲ
ಚಿಂತೆ ಅಮ್ಮಂಗೆ
ಕಸಿದುಕೊಂಡ್ರೆ ನೋಯ್ವಳಲ್ಲ
ನೋವು ಅಪ್ಪಂಗೆ.
ಒಂದು ದಿನ ನರ್ಸ್ ಆಂಟಿ
ಕೋಟು ತೆಗೆದರು
ಮಾಯ ಮಾಡಿ ಮಹಡಿ ಮೇಲೆ
ಎಸೆದು ಬಿಟ್ಟರು.
ರಂಪ ಅಳುವು ಹಠವು ಎಲ್ಲ
ಶುರೂ ಆಯಿತು
ನಗುವು ಖುಷಿಯು ಅವಳ ಮೊಗದಿ
ಮಾಯವಾಯಿತು..
ನನಗೆ ನನ್ನ ಕೋಟು ಬೇಕು
ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು
ತಂದುಕೊಡಿರಿ ಎಂದೆಲ್ಲರ
ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.
ಸಿಗದು ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ
ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಳು
ದುಃಖಿಸುತ್ತ ಹಸಿವಿನಿಂದ
ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಳು.
ಪಕ್ಕದ್ಮನೆ ಆಂಟಿ ಹೃದಯ
ಕರಗಿಹೋಯಿತು
ಮೈಸೂರ್ ಪಾಕು ಆಗಲೇ
ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.
ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹನಿಗಳೆಲ್ಲ
ಜಾರುತಿದ್ದವು
ಮೈಸೂರ್ ಪಾಕು ಚೂರುಗಳ
ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳಿದಿತ್ತು
ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಪುಟ್ಟಿ ಅಂದು
ನಿದ್ರೆ ಹೋದಳು
ಎದ್ದ ಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಅವಳು
ಕೋಟು ಕೇಳಿದ್ಳು.
ಅಪ್ಪ ಒಂದು ಹೊಸ ಕೋಟು
ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು
ಹಳೆಯದನ್ನು ಮರೆತು ಪುಟ್ಟಿ
ಖುಷಿಯ ಪಟ್ಟಳು.
No comments:
Post a Comment